حضور در آن مؤتمر دعوت كرد . هوا سرد بود و تركيه از ايران سردتر ، و سفر با سردى هواى براى علّامه كه ناراحتى قلبى داشتند مشكل بود . مدّت‌ها با ايشان گفتگو شد ، تا توانستند ايشان را راضى كنند . ايشان با يكى از دوستان جوان كه توانايى جسمانى و كارآمدى بيشترى داشت ، با چندين كارتن از كتاب‌هايشان از جمله معالم المدرستين به تركيه سفر كرده و در آن مؤتمر شركت نمودند . اين سمينار در شهر اسلامبول ( استانبول ) به پا شده و عهده‌دار آن دانشكده الهيات آن شهر بود ، و اساتيد زيادى از كشورهاى مختلف اسلامى ، و به ويژه كشور مسلمان سعودى ! به آنجا دعوت شده بودند و از آن مهم‌تر اينكه سفير عربستان سعودى مؤتمر را افتتاح مىكرد . علّامه مىفرمود : تا اينجاى كار چيزى توجه مرا جلب نكرد و هنوز فكر نمىكردم توطئه‌اى در كار باشد . در ابتدا مرا به عنوان بزرگ‌تر سِنى سمينار براى سخنرانى به پشت تريبون دعوت كردند ، رسم اين است كه چنين كسى بايستى در چند دقيقه سخنرانى از بر پا كنندگان مراسم تشكر كرده و سخن به پايان برد ؛ اما من از اين رسم خبر نداشتم ، در اين انديشه بودم كه با همراه نداشتن يادداشت‌هاى سخنرانىام در اينجا چه بگويم ؟ ( چون وقت سخنرانى ايشان فرداى آن روز بود ) خلاصه عزم بر اين قرار گرفت ، تا مسئله قرآن و سلامت آن از دست بر دو نگه دارى حضرت حق را مطرح كنم كه اين يك اعتقاد اسلامى و شيعى است . مؤتمر چاره‌اى نداشت مرا به پشت تريبون دعوت كرده بود ؛ لذا بايستى سخنان مرا گوش بدهد . حضرت علّامه مىفرمودند : من هميشه يك تحدى داشتم ، و در آنجا نيز همان را مطرح كردم . گفتم شما در تمام عالم بگرديد در هر ده كوره ايران و يا هر جا و هر گوشه ديگر جهان دنبال كنيد ، جز همين قرآن موجود چيز ديگرى نمىيابيد . هر حرف و سخنى در بيرون قرآن باشد ، هر دشمن دانا يا دوست نادانى ناحقى گفته باشد دست آن به دامان پاك قرآن نرسيده و اين كتاب آسمانى در نهايت عزت و سلامت باقى مانده است .